Juĝisto kaj ostro

Promenante laǔlonge de la marbordo, du viroj trovis ostron kaj komencis
disputi pri ĝi.
„Mi ĝin vidis unua, do, ĝi apartenas al mi!“ diris unu el viroj.
„Mi levis ĝin kaj tiel ĝi apartenas al mi!“ diris la dua.
Dum ili kverelis, preterpasis juĝisto kaj ili petis lin, ke li juĝu la aferon.
La juĝisto konsentis. Sed antaǔ ol doni sian decidon, li diris: „Promesu, ke vi
estos kontentaj, kiel ajn mi decidos.“
La viroj promesis. Tiam diris la juĝisto: „Ŝajnas al mi, ke vi ambaǔ povas
pretendi la ostron; do, mi egale dividos ĝin inter vi.“
Malferminte la ostron, la juĝisto rapide englutis ĝin kaj poste li tre solene
donis al ĉiu viro unu el malplenaj konkoj.
„Sed vi manĝis mem la ostron,“ ekkriis viroj.
„Ho, tio estas mia honorario je mia juĝo en proceso,“ diris la juĝisto, „sed
mi dividis tute juste inter vi ĉion, kio restis.“
El la angla kontribuis Wimfred E. Carter
Bradford, Yorks, Britio.